هوزی ها – بیش از چهارماه از شوک ۹ اسفند ۱۴۰۴ سپری شده است؛ شوکی که باورش بس دشوار و یادآوریش سرشار از تلخی است.

هنوز هم باورکردنش سخت است و تلاش می‌کردیم ولو ذره‌ای هم شده به خود بباورانیم ممکن است خواب و خیال باشد و خدارا چه دیدی شاید هنوز آقای ایران دوباره برایمان دست تکان دهد. اما متأسفانه آن خبر تلخ، دروغ نبود و موجب شد دوباره بمیریم!

این‌بار فقط خبر نبود و با چشمان خود تابوت حامل پیکر مطهرش را هم دیدیم و شد مصداق:

در رفتن جان از بدن، گویند هرنوعی سخن

من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود

اکنون ملت بزرگ و مبعوث شده ایران عزيز مهیا شده است تا در دوران جدید قدرت‌نمایی خود مراسم تشییع تاریخی رهبر شهیدش را برگزار و یکبار دیگر اقتدار و ایستادگی خود را در مقابل دیدگان جهانیان به نمایش بگذارد.

این مراسم هرچند غمبار و حزن‌انگیز است اما این غم بزرگ در درون خود پیام‌های مهمی دارد.

نخستین پیام این تشییع، “خونخواهی” امام شهید و دیگر شهدا از آمران و عاملان جنایات است؛ خونخواهی که دیر یا زود و در هرنقطه‌ای از جهان ممکن است اتفاق بیفتد و دیگر هیچ‌جای امنی برای جنایتکارانی که بی‌شرمانه به این جنایت اعتراف کردند نخواهد گذاشت.

دومین پیام تشییع تاریخی ملت ایران، تداوم “مقاومت” به عنوان یکی از محوری‌ترین گفتمان‌های آقای شهید ایران است. مقاومت مرز نمی‌شناسد و حتی نه فقط در جبهه مقاومت مشهور و شناخته شده بلکه در اقصی نقاط جهان می‌توان نفوذ این گفتمان را دید.

عمق و میزان نفوذ مردمی نظام سربلند جمهوری اسلامی ایران، سومین پیام این تشییع بی‌نظیر و تاریخی خواهد بود. دنیا خواهد دید به رغم انواع توطئه‌ها و فتنه‌ها برای جدا کردن مردم از نظام، این مردم چگونه عاشقانه رهبر شهید خود را که نماد همه ارزش‌ها بود تجلیل می‌کنند و پنجمین پیام اینکه، این تشییع فقط عزاداری نیست بلکه تجدید عهد و پیمان است با آرمان‌های رهبر شهید انقلاب. این تشییع خداحافظی نیست؛ بیعت دوباره است با مکتب، اهداف و راهی که پدر شهید امت از خود به یادگار گذاشته و همه عمر خود را در راه آن سپری کرده است.

آری حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای اعلی‌الله مقامه‌الشریف به دست شقی‌ترین و رذل‌ترین جانیان عصرما یعنی ترامپ و نتانیاهو به شهادت رسیدند اما قطره قطره خون ایشان جریان متلاطمی شد در رگهای نه فقط ایرانیان دلباخته او بلکه همه آزادگان جهان. نتیجه جاری شدن این خون چیزی نخواهد بود جز تحکیم مضاعف نظام، اقتدار بیش از پیش ایران، گسترش و نفوذ ایستادگی مقابل زیاده‌خواهی استکبار، استقلال طلبی و رسوایی و سرافکندگی مستکبران و مدعیان آزادی، دموکراسی و حقوق بشر.